Maszyna parowa zamienia jedynie 10% energii cieplnej w użyteczną pracę, pozostała zaś część energii zostaje zmarnowana w postaci wypromieniowanego ciepła. Natomiast mięśnie w czasie skurczu 20—40% energii chemicznej zmagazynowanej w glukozie zużytkowują na pracę mechaniczną. Reszta energii jest zamieniana na ciepło, lecz nie zostaje całkowicie stracona, ponieważ jest zużytkowana do utrzymania ciepłoty ciała. Jeżeli przebywając w zimnym pomieszczeniu pozostajemy w bezruchu, to powstające wówczas w organizmie ciepło nie wystarcza do utrzymania jego ciepłoty. W takich warunkach mięśnie zaczynają się kurczyć wbrew naszej woli (trzęsiemy się z zimna) i produkowane w ten sposób ciepło przywraca i utrzymuje normalną ciepłotę ciała. Mechanizm skurczu mięśnia stanowił przedmiot intensywnych badań naukowych prowadzonych przez fizjologów i biochemików przez wiele lat. Zebrano wiele informacji ułatwiających zrozumienie tego zagadnienia, mimo to, niektóre chemiczne i fizyczne zjawiska związane ze skurczem mięśni pozostają nadal nieznane. Mięśnie składają się w 80% z wody, resztę stanowią w większości białka, małe ilości tłuszczu i glikogenu oraz dwie substancje zawierające fosfor, fosfokreatyna i adenozynotrifosforan (ATP). Kurczliwymi elementami włókna mięśniowego są łańcuchy białkowe, które skracają się przez pewien proces fałdowania lub wzajemnego przesuwania (ślizgania) się jego części.
